Corrupción

Feijóo e as teses de abril

Feijóo, presidente eivado, acudiu ao Parlamento para certificar que abril é o mes máis triste no que a memoria se mestura co desexo. A memoria de Feijóo é fráxil, o seu desexo de poder infinito. Unhas fotografías comprometedoras bateron coa súa ambición. Compareceu para compadecerse. Escudouse nunha medida ignorancia e atacou cegamente á oposición.

Agardando que o escándalo se apague antes que tarde, Feijóo enrocouse nas teses de abril. A saber:

1) Foi un erro de mocidade.

2) Descoñecía quen era Marcial Dorado e a que se dedicaba.

3) Dorado non era narcotraficante nin el era presidente daquela.

4) Cando soubo que Dorado tivera problemas coa xustiza, preguntou a unha persoa de confianza, Manuel Cruz, íntimo do contrabandista, que lle asegurou que estaba limpo.

5) Foi Cruz, home (tamén) de confianza de Romay Beccaria e militante do PP en Ferrol (onde era coñecido polas súas credencias democráticas como Manuel Cruz Gamada), quen o introduciu na dolce vita de Dorado & Cia.

6) Cruz negoulle ser un home de palla de Dorado.

7)  Con Dorado só compartía o seu ocio e (teoricamente) ían a escote nos gastos das viaxes e esmorgas xuvenís.

8) Feijóo non tiña, daquela, responsabilidades políticas, non era militante do PP e cumpría unha modesta función técnica na Consellería de Sanidade.

9) Rompeu toda relación con Dorado en 1997 aínda que persistiron contactos esporádicos até 2003, certificados polas escoitas telefónicas ordenadas polo xuíz Vázquez Taín.

10) Non incorreu en ningún delito por tratar con Dorado.

11) Nunca asinou contrato ou concesión ningunha que beneficiase a Dorado.

12) O goberno que deu máis subvencións ás empresas de Dorado é, segundo as contas de Feijóo, o de Touriño.

13) A publicación das fotos ten como obxectivo lograr que se amedrente politicamente.

14) Non é a primeira vez que intentan chantaxealo por causa desas fotografías.

15) Advertiu da existencia das fotos a Manuel Fraga e a Mariano Rajoy que lle quitaron toda importancia e ratificaron a súa confianza na decencia de Feijóo.

16) Todo é unha infamia.

17) Feijóo obrou con absoluta transparencia, honestidade e humildade.

18) A única preocupación da oposición son unhas fotos de hai vinte anos e non os problemas auténticos dos galegos.

19) BNG, AGE e PSdeG só perseguen facerlle dano persoal xa que non hai delito nin responsabilidade política ningunha.

20) Feijóo gañou as eleccións por maioría absoluta en 2009 e repetiu con maioría agrandada en 2012 e isto é un aval indiscutible ao seu recto proceder.

21) A verdade asístelle, a oposición fai insinuacións que a realidade desarma contundentemente.

22) É máis probable que incerto que o PSdeG sexa responsable da difusión das fotos.

23) El País argalla esta campaña de desprestixio movido por escuros intereses.

E 24) Feijóo está moi orgulloso do seu pasado e do seu presente.

As 24 teses do noso presidente non impiden que queden á vista algunhas evidencias:

1) Feijóo, como Romay e Cruz, sabía perfectamente quen era Dorado aínda que facía esforzos considerables por non querer saber.

2) O PP e os clans do contrabando e, despois, os primeiros narcotraficantes galegos formaban parte do mesmo ecosistema de poder.

3) A industria do dobre F (Fume e Fariña) contribuíu decisivamente a financiar a hexemonía conservadora nas Rías Baixas e na Costa da Morte no prefraguismo e no fraguismo e, a pouco que se investigue, no posfraguismo.

4) Feijóo mente e tortura habilmente os feitos para defender actitudes política e éticas reprobables.

5) Os medios dominantes en Galicia están dispostos a comprar calquera versión que exculpe a Feijóo e minimice danos na súa imaxe política.

6) As escasas simpatías que suscita as súas ambicións en Génova 13 explican que a cobertura do PP fose de moi baixa intensidade (en comparación coa despregadas con Camps, Ana Mato ou Bárcenas).

Todo indica que o desconto electoral que sufrirá Feijóo en Galicia por causa das narcofotos será cativo. Entre nós non se penaliza o cinismo e, moi ao contrario, o nihilismo canalla é valorado como un don dos moi poderosos. A ética non cotiza no noso mercado de valores electorais. Feijóo zafará e, no entanto, comezou a súa conta atrás como presidente de Galicia. A súa estratexia para acadar a súa ambición política maior (ser presidente do Goberno de España) resultou gravemente danada e as ociosas fotografías con Dorado botárono da carreira polo relevo de Mariano Rajoy.

Eivada a súa aspiración de poderes supremos, Feijóo ten que comezar a remoer noutros futuros alternativos. Basicamente ten que pensar se toma a porta xiratoria que o leve ao diñeiro fácil no consello de administración dunha podente corporación ou se se aferra con unllas e dentes á roda do poder. É improbable que Feijóo renuncie ás súas ambicións políticas e a súa única vía de supervivencia pasa por intentar repetir os éxitos de Manuel Fraga pelexando por lograr unha terceira maioría absoluta. Feijóo fará das urnas de 2016 unha fermosa lavandería onde branqueará os trapos sucios da súa convivencia ociosa co narcontrabando e nelas intentará asinar un éxito clamoroso que o devolva ao top ten do PP.

Para conservar opcións na loita sucesoria, Feijóo deberá facer de Galicia o seu Reino de Taifas e acaudillar unha política de submisións e rebeldías fixas-discontinuas coa autoridade central dos conservadores e, se é preciso, coa Moncloa. Para cementar en Galicia un poder autónomo, persoal e indiscutible, as políticas de austeridade non serán suficientes e precisará aumentar o gasto público para engraxar a hexemonía conservadora. Necesitará dun programa de fidelización política intensiva e a modesta acupuntura de investimentos actuais resulta pouco eficiente para evitar a drenaxe de lealdades políticas. Para sobrevivir Feijóo deberá conseguir financiamento e mellores condicións de gasto. Está será unha das súas primeiras batallas co PP e con Mariano Rajoy.

Ademais terá que vixiar aos principais damnificados polo seu acantonamento forzoso en Galicia: ao amigo que intimamente aspiraba a sucedelo tras o seu salto ao hiperespazo madrileño (Carlos Negreira) e ao colaborador necesario no noso Non-Goberno (Alfonso Rueda). Estará obrigado igualmente a ser expeditivo con quen queira aproveitarse da súa convalecencia para mellorar posicións (Baltar Jr.) e non deberá tensar demasiado a corda cos marianistas leais nin co aparato de Génova 13 que, a pouco que sexan amolados, poden activarlle un rival galeguista e rexeneracionista (Xosé Manuel Barreiro) ou unha killer tecnocrática (Ana Pastor) que poden operar comodamente en Galicia para socavar o seu liderado.

Se Feijóo consegue facer de Galicia o seu Reino de Taifas terá moitas opcións para volver á carreira pola Moncloa. Se fracasa, sempre está a tempo de tomar a porta xiratoria do diñeiro fácil axudado polo seu currículo como habelencioso xestor e pola súa axenda de favores e comenencias. Feijóo sábese moi tocado pero non fundido.

Daguerrotipo: Marcial Dorado Baúlde

Marcial Dorado Baúlde (Illa de Arousa, 1950). Iniciado no contrabando con Vicente Otero, Terito, aos 25 anos tiña xa gran fama como piloto de planeadoras. A comezos dos anos oitenta, ROS, a banda de Dorado e a de Sito Carnicero controlan o “negocio do fume”. Escapa a Portugal en 1983, volve en 1984 e queda en liberdade co pago dunha fianza de 20 millóns de pesetas. Será un dos capos que lidere a conversión do contrabando do fume en narcotráfico. Detido na Operación Nécora (1990), sen probas, sae en liberdade. En 2003 é condenado polo xuíz Vázquez Taín por contrabando de cocaína a 14 anos de cárcere. Daquela estimóuselle un patrimonio inmobiliario de 15 millóns e depósitos bancarios de 3 millóns de euros en Suíza, Portugal e Bahamas.

Tempos Novos # 191, abril de 2013

 

O Elefante Branco e a República

 

O Centro de Investigaciones Sociológicas non pregunta pola Monarquía. Non quere saber, as respostas imprimirían unha mala noticia. E a Coroa xa está cangada de pésimas noticias. O CIS coida con mimo do non querer saber da Monarquía borbónica.

A última vez que a opinión pública riu as grazas de Juan Carlos I foi, en 2007, por causa daquel «Por que no te callas?» que dirixiu a Hugo Chávez e que se pintou nos medios de comunicación con soberbias cores coloniais.

Houbo un tempo en que os motíns e as revoltas populares contra os poderosos se facían ao berro de «Viva El-Rei e abaixo o mal goberno!» Moito cambiou o conto. Agora, o CIS non pregunta por El-Rei.

Quen si preguntou foi Metroscopia no seu Barómetro de Confianza Institucional de finais de marzo. Un 53% dos cidadáns consultados desaproba o labor de Juan Carlos I. A valoración do Borbón Maior derrubouse dramaticamente nos últimos  meses.

O datos de Metroscopia subliñan o devalo de confianza que padece a Monarquía. En 1996, o 66% das persoas preguntadas preferían a Monarquía parlamentaria como forma de goberno. A República era a escolla de tan só o 13%.

Na sondaxe de 2012, a monarquía era apoiada por un 53% e a República polo 37%. Nos cidadáns máis novos as preferencias son máis favorables á República. Entre os menores de 34 anos, un 43% é partidario da monarquía e o 48% declárase republicano. Os optimistas din que a chegada da República é só cuestión de tempo.

 

Durante moitos anos vernizouse a figura de Juan Carlos I coa Cultura da Transición para presentalo como un protagonista fundamental da consolidación democrática. O que consolidou Juan Carlos I foi, fundamentalmente, a Monarquía; se a democracia era para uns poucos ou para moitos máis non deixaba de ser, no seu ideario, unha cuestión totalmente secundaria como quedou claro na tentativa golpista do 23-F.

O asalto ao Congreso non foi un ataque á Monarquía, foi un ataque á Democracia. Na trama militar, o indutor do golpe era coñecido en clave como «Elefante Branco». Son moitas as sospeitas e, cada día máis, as certezas que sinalan a Juan Carlos I como o enigmático «Elefante Branco».

A El-Rei, que nos legou o Franquismo, tanto lle valía unha democracia feble como unha ditadura branda. O 23-F, para evitarse problemas maiores, Juan Carlos I, no seu discurso televisivo, inclinouse por unha democracia branda.

Desde aquela, as voces da ala esquerda do Réxime sostiveron que en España había máis juancarlistas que monárquicos e que unha transferencia apresurada da Xefatura do Estado a Felipe de Borbón podería precipitar a chegada da Terceira República.

Hoxe en día, moitos daqueles voceiros afirman, co mesmo entusiasmo, todo contrario e o Partido da Abdicación multiplica militancias e declaracións.

A solución é, agora, o Borbón Menor que suma nas sondaxes un 61% de aprobación fronte á diminuída estima popular do Borbón Maior. Os pro-monárquicos insisten coa lingua pequena en que toca cambiar de cabalo para salvar a corte.

Felipe VI pode ser investido, vestido e vendido como un monarca escandinavo, austero, indoloro e discretamente progresista; e, a pouco que se lle traballe a imaxe, pode ser máis popular que Belén Esteban.

O Partido Monárquico sabe que hai que apresurarse porque a crise económica está asentando a idea de que a Coroa é un pesado elefante branco, inútil, voraz e moi custoso de manter. A Casa Real preséntase como un apodrecido foco de corrupción, comisionismo e impunidade. A Coroa apesta e resulta máis falsa nos seus valores democráticos que un euro de cartón ou unha promesa electoral do silente Mariano Rajoy.

Hai 150 anos, Aureliano Pereira, pioneiro do galeguismo republicano, escribía: «A monarquía deixou de existir e a sombra da República tomará entón forma, cor e vida, trocando a mísera e triste España monárquica nunha República federal, tan elevada como grande, tan próspera como honrada, tan rica como feliz.»

Podemos aplaudir, pero en 2013 a correlación de forzas é pouco máis favorable que nos días nos que escribía Aureliano Pereira. A República está, agora, máis presente no relato da esquerda, pero está apenas presente nos seus programas practicables. A República é un ideal pero, en Galicia e España, aínda carecemos dunha política activa que permita que a democracia republicana tome forma, cor e vida.

Cómpre non enganarse. De momento, hai máis malestar antimonárquico que vontade republicana. A diferenza non é pequena. A República non nacerá dun  malestar apático, precisa concretarse como un movemento democrático radical comprometido co dereito a decidir da cidadanía e das nacións do Estado.

Pero non teñan dúbida, nin mágoa, antes que tarde, as nosas futuras rebeldías ocuparán as prazas e as rúas ao berro de «Abaixo El-Rei. Viva un bo goberno republicano!»

Saúde e República!

 

Disparando aos reloxos 3 | Disimulen #25, 15 de abril de 2013

» Escoitar Disimulen #25

Feijóo non ten pasado

[Fotogalería de El País]

Zafará desta. Se fose sueco, alemán ou inglés a súa carreira na política remataría de vez o 31 de marzo e a súa estampa necrolóxica sería a información asinada por Xosé Hermida e Elisa Lois en El País. É un político galego dos que sabe que nunca choveu que non escampase e que os medios amigos están para abrir o paraugas protector en tempos de dioivo. Sobraralle abeiro e os asesores seguro que lle lembrarán a sabedoría de McNulty en The Wire: «Poden mastigarte, pero terán que cuspirte.» Feijóo está sendo remoido nas redes sociais e non medios de comunicación que non lle renden honras pero, finalmente, será cuspido. Doído, enfurecido, envelenado de rabia, mais será cuspido… e zafará.

O grande éxito de imaxe de Núñez Feijóo foi consagrarse como un político sen pasado. A garantía do seu brillante presente e glorioso futuro era a desmemoria. Desmemoriouse de Fraga e o fraguismo para non cargar con ningunha pexa do pasado. As follas do almanaque sonlle unha devasa insuperable. Non rende contas dos negocios de Crespo e Gürtel en Galicia porque el non se afiliou ao Partido Popular até 2002. Cando interesa, o calendario feijoniano sinala o seu primeiro ano triunfal co seu nomeamento como presidente do PPdeG en 2006. Antes das datas  sinaladas, case nada, apenas retallos biográficos dun brillante xestor público que apuntaba submisas maneiras, intelixencia tecnocrática e ambición sen límite.

O affaire Dorado é incómodo porque permite esculcar na cara oculta de Núñez Feijóo (se os paraugas protectores do presidente deixan enxergar algo de luz). En Monte Pío non hai lugar para o desacougo. Nos próximos días o único que quedará en claro é que o que está a proba é o cinismo de Feijóo (e os medios amigos), non a súa credibilidade. Comezamos: segundo o xornal galego de referencia, Feijóo tiña tan só unha «relación indirecta» con Dorado antes das súas condenas. Para El País o presidente mantivo nos anos noventa unha estreita amizade con Marcial Dorado, un sabido contrabandista de, cando pouco, tabaco. As fotografías do paseo náutico ilustran claramente unha «relación indirecta».

O empate persoal entre o contrabandista e Feijóo foi facilitado por Manuel Cruz López, home de palla de Dorado en numerosos negocios, militante do PP e chofer de influentes conselleiros de Manuel Fraga, de Romay Beccaría, entre outros. Antes de finar, Cruz López argallou a compra de diversas empresas de comercialización de combustible que, finalmente, acabaron en mans de Dorado Baúlde a quen Galicia Confidencial sinala como un dos provedores de combustible da Consellería de Sanidade no tempo en que Feijóo era secretario xeral. O pasado peta molestamente na porta do presidente Feijóo.

As «relacións indirectas» ou a «estreita amizade» de Feijóo con Dorado son un reflexo crepuscular das «estreitas relacións de amizade indirecta» que o Partido Popular mantivo historicamente cos contrabandistas do tabaco nos anos oitenta e noventa nas Rías Baixas. Daquela comentábase con sorna que cando alguén aparecía nas listaxes electorais do PP como «industrial» había que ler «contrabandista». Eran os anos do contrabando do fume e dos «contrabandistas bos» que cultivaban a amizade cos «caciques bos». Non hai moito Laureano Oubiña declaraba, sen maior escándalo, que el financiara con diñeiro do contrabando aos partidos de Suárez e Fraga a finais dos anos setenta.

A biografía de Dorado exemplifica a metamorfose do contrabando do fume en narcotráfico. A pegañenta tea de araña tecida por empresarios do fume e narcotraficantes coa política agarda maiores investigacións e o episodio vacacional de Feijóo no iate de Dorado vén remover vellas e silenciadas afinidades afectivas. Pero Feijóo zafará porque sobrará quen venda e compre toda esta historia como un erro de mocidade (delongada) ou a cándida ignorancia dun home de terra dentro que non sabe con que patrón compartía derrotas náuticas e alegres festas jolgorio.

O paseo en iate sairalle máis barato que a Anxo Quintana, entre outras razóns porque moitos votantes do BNG foron convencidos de que a amizade con Jacinto Rey era comprometedora e, como castigo, se abstiveron o 1-M, mentres que entre os electores do PPdeG vaise impoñer unha paternal comprensión coa malas compañas do honesto presidente e, como no 21-O, daranlle unha segunda oportunidade malia ter desbaldido apocalipticamente a primeira. A máquina da desmemoria traballa para que todo volva ao seu curso. Marcial Dorado é pasado e o noso presidente non ten pasado. A desmemoria é o opio dun pobo despreocupado do seu presente e do seu futuro. Feijóo sábeo ben.

Charla sobre a corrupción e a rexeneración

O pasado 22 de marzo fun convidado polo Espazo Ecosocialista de Compostela a dar unha charla sobre a corrupción política e a rexeneración democrática. Daniel R.C. gravouno en vídeo.

Botei man dalgunhas referencias da cultura visual para caracterizar Compostela como escenario político emparentado coa Ghotam de Batman, Sin City e, moi especialmente, co Baltimore de The Wire. Caractericei SCQ como capital das elites de Galicia e principal parqué do mercado de favores que empata empresas, gobernos e sottogovernos. Estes parrafeos van até o minuto 15.

Despois, apoiándome nunha cita de Gramsci («Entre o consenso e a forza está a corrupción-fraude que é característica de certas situacións de exercicio difícil da función hexemónica»), analizo a conexión entre clientelismo, corrupción e o modelo de hexemonía dominante da dereita (pero non só da dereita senón tamén da esquerda do réxime bipartidista). Debullo as prácticas do clientelismo parroquial e do clientelismo de empresa e reparo na clasificación cromática da corrupción –branca, gris e negra– que nos fixo Arnold Heidenheimer. Tamén valoro (con bastante pesimismo) os contrapesos e as devasas cidadás dispoñibles para coutar a extensión das prácticas corruptas e a deterioro das institución democráticas. Este bloque dura até o minuto 43.

A última parte da charla dediqueina a facer unha reflexión a partir de O artesán, o libro no que Richard Sennett debulla as características básicas das actividades artesás. O labor artesán ten unhas características que reivindico como centrais para a construción dunha nova política e unha nova esquerda. Algúns dos trazos desa esquerda artesá son o vencello de praxe e unha teoría ligada a narracións de longo alcance; a creación de novas formas (de socialización e empoderamento); a achega de valores substanciais ás novas formas da política; o entendemento da política como unha resolución de problemas que nos enfronta a novos problemas ou, dito ao xeito de Agnes Heller, unha acción destinada a satisfacer necesidades compatibles co actual sistema que nos conduza a enfrontar a resolución de necesidades radicais incompatibles con ese mesmo sistema. Tamén fago unha reivindicación da política da esquerda como un código aberto, comprensible e accesible a todos, con actores implicados no que se fai e se predica e alicerceadio na obrigada dimensión cooperativa que debe ter a construción da esquerda nova.