Archicapitalismo

Na zona gris

Vivimos na zona gris. Nas comunicacións aeronáuticas, chámase ‘zona gris’ ao espazo que queda fóra dos varridos dos radares. En xeopolítica, fálase de ‘zonas grises’ para identificar territorios nos que o Estado non é quen de exercer a súa soberanía nin as súas obrigas básicas. En democracia, as zonas grises cartografan políticas que escapan á soberanía dos cidadáns e cidadás; decisións que se furtan ao noso control ou resolucións políticas e económicas sobre aspectos esenciais da nosa vida que se nos agachan.

As zonas grises sinalan lugares de non-poder cidadán, son espazos ocupados por decisións de gobernos que están blindados fronte á vontade popular. Espazos ocupados por resolucións impostas por corporacións económicas ou lobbies na sombra que queren que esteamos acantoados permanentemente na zona gris.

Canto máis baixa é a intensidade dunha democracia, maiores son as súas zonas grises. As zonas grises son un ecosistema de dominación da dereita neocon, un ecosistema que ofrecen como complemento dunha democracia vixiada, garantía autoritaria fronte á protesta da indignación, da rebeldía e do disenso.

As zonas grises son a antesala do que Dalton Trumbo chamou o tempo do sapo. Inspirouse en Émile Zola que, para acostumarse a tragar as grandes mentiras do seu tempo, dicía que todos os días comía cru un sapo vivo. Despois desta dieta, Zola aseguraba estar preparado para ler calquera xornal co estómago tranquilo.

Trumbo escribiu: «Todas as nacións pasaron por períodos que poderían denominarse o Tempo do Sapo, unha época na que a nación se envorca sobre si mesma, nunha sorte de loucura compulsiva que nega todo aquilo que ten de inocente a súa tradición, exalta todo o que é vil, e destrúe calquera minoría herética que afirme que a carne de sapo non é a delicia proclamada polo edito gobernamental».

A Confraría do Gran Poder e da Nova Orde Archicapitalista di que no seu reino de desigualdades apenas hai tres formas de tomar as decisións. Unha hai tempo que está en desuso. Estaba apadriñada pola decaída socialdemocracia e insistía en que había que elixir sempre o que era menos malo para verdugos e vítimas. As outras dúas formas son variantes dun mesmo credo conservador: hai que elixir o que é bo para o verdugos e menos malo para as vítimas. Ou hai que elixir, simplemente, o que é mellor para os verdugos. Cando din que non hai alternativa queren dicir que no seu reino non hai posibilidade de elixir o que é bo ou é mellor para as vítimas.

Tras as deliberacións dos poderosos, nas zonas grises ofrécense degustacións de carne de sapo. Con todo, a súa delicada textura non pode impedir que o padal desexe outras alternativas.

Alternativas que nos convocan a abandonar as zonas grises para crear un movemento comprometido con loitas constituíntes en defensa da soberanía cidadá e o autogoberno dos bens comúns. Loitas que nos chaman a construír o común como solar de novas fórmulas para o exercicio da liberdade, a garantía da igualdade ou o fortalecemento dunha fraternidade solidaria. Loitas que fan posibles novas prácticas sociais que erosionan a hexemonía conservadora e callan en contrapoderes, focos de resistencia e novos espazos de empoderamento que son unha emenda da doutrina de imposibilidades e voracidade destrutora que representa o neoliberalismo.

Anoten na súa axenda constituínte: O domingo día 2 de xuño agardan por nós, en Compostela, para que a rúa diga non á megaminería. Os proxectos mineiros deseñados para Galicia chuchan a riqueza e déixannos paisaxes de morte. Hai que evitar que a loucura do seu afán de lucro supoña a ruína dos nosos ben comúns en Corcoesto, Xinzo, A Fonsagrada, Santa Comba, Ordes, Cartelle, na Terra Chá, nas Fragas do Eume ou na Serra do Galiñeiro.

Saïamos da zona gris para dicirlles que non nos gusta a súa dieta de sapo.

Disparando aos reloxos 4 | Disimulen #29, 2 de maio de 2013

» Escoitar Disimulen #29

Maggie is dead

[Non todo serán bágoas: How are you celebrating?]

 

Morreu Margaret Thatcher, pero a súa ideoloxía e herdanza política están máis vivas que cando ela almorzaba en Downing Street 10 e Ronald Reagan durmía na Ala Oeste da Casa Branca. O Archicapitalismo goberna o planeta coma nunca e o imperio dos mercados financeiros ameaza con esmagar toda resistencia democrática nunha Europa que asiste á deleiba da socialdemocracia e ao estertor do Estado de benestar. No apoxeo do thatcherismo, os Sex Pistols cantaban «There is no future in England’s dreaming», entrementres os neocons facían coros adoutrinando: «This is not alternative». A síndrome TINA atopou acomodo no Novo Laborismo de Tony Blair como un rebaixadísimo sucedáneo da socialdemocracia ao que lle acae a fórmula que  descubriu Vázquez Montalbán: o seu talante é pactar coa vítima o menos malo para o verdugo e a vítima.

Volvamos a Maggie. Cando celebrou o seu 80 aniversario, Roberto Fendt, vicepresidente do Instituto Liberal do Brasil, dedicoulle unha sentida homenaxe e resumiu a súa herdanza: «A lucidez e a firmeza de propósitos lhe granjearam um desses reconhecimentos raros ― a denominação de “tatcherismo” ao conjunto de políticas que pôs em prática: uma política fiscal de redução da carga fiscal combinada com menor despesa pública; um amplo programa de desregulamentação, para permitir que o setor privado retomasse a iniciativa tolhida pelo trabalhismo e tirasse o país do marasmo distributivista sem crescimento; uma política monetária calcada no reconhecer de que “a inflação é um fenômeno estritamente monetário” ― e usada com o propósito de erradicá-la; e um amplo programa de privatização dos gigantescos elefantes brancos das empresas estatais herdadas de décadas de visão trabalhista do mundo. Não é pouco.»

Non foi pouco porque Thatcher era moito, tanto que nin a interpretación fabulosa de Meryl Streep foi quen de humanizala en The Iron Lady. Nestes días de loito e relembranzas non faltará quen intente encontrar algún valor humanista, ou discretamente humano, en Margaret para enfrontala a Angela Merkel, a súa máis adiantada discípula neoliberal. Mellor que non pasen moito traballo porque nas dúas atopamos a mesma mensaxe (outra vez no retrouso de Sex Pistol): «There’s no future, no future, no future for you.» Se alguén quere amolar a Merkel e deixar a porta aberta á esperanza, é preferible lembrarlle o parrafeo que, en House of Cards, Ian Richardson lle dedica a Maggie mentres deita boca abaixo unha fotografía da Dama de Ferro: «Nada dura para sempre, mesmo ao reinado máis longo e brillante ten que chegarlle a súa fin algún día.»

Eu non chorarei por Margaret Thatcher, un día da miña vida quedei sen bágoas cando Roibeárd Gearóid Ó Seachnasaigh finou, aos 27 anos, no cárcere de Long Kesh tras 66 días de folga de fame.