PSOE

O Pacto de Darwin

En pouco tempo deixará de ser noticia. Desta volta aínda ocupou un curruncho nas primeiras planas dos xornais e un minuto nos informativos de radio e televisión. Co tempo, serán frangullas na axenda dos medios. Por vez primeira, no Reino de España, superáronse os 5 millóns de desempregados. En Galicia sumamos 300 mil parados. O  desemprego comeza a deixar de ser noticia, estáse a converter nunha rutina.

A pouco que nos extraviemos, as industrias da consciencia do poder conservador vannos convencer de que o paro masivo é unha sorte de catástrofe natural, un accidente da natureza. Como ben sabemos xa, o goberno non é responsable nin da chuvia nin da seca. É algo natural.

E, coa mesma naturalidade, o goberno deixará de ser responsable do paro masivo. Ministros, heraldos do Partido Popular e podentes homes de negocios lémbranos que é magoante, pero… éche o que hai. A crise obríganos a vivir nun ecosistema de destrución de emprego. O natural non é mudar as políticas económicas da austeridade. O natural é agardar a que escampe.

E non escampa. Medra o número de persoas que viven por debaixo do limiar da pobreza e aumentan os traballadores precarios e empobrecidos. As diferenzas sociais avivécense brutalmente. A pobreza esténdese.

Hai vinte anos á esquerda resultáballe inaceptable a chamada sociedade dos tres terzos. Aquela obra de enxeñería social que establecía que iamos ter que vivir cun terzo de ricos, un terzo de clases medias e traballadores cualificados, e un último terzo de cidadáns entregados ao abismo social e á pobreza.

A sociedade dos tres terzos xa é pasado. Agora, a Gran Depresión está sentando as bases da sociedade 20/80. Un 20% da poboación saberá de farturas, traballo digno e benestar. O 80% restante simplemente malvivirá entre miserias.

A Orde Nova xa invisibilizou aos pobres. Son, desde hai décadas, cidadáns inexistentes. A seguir, serán demonizados os desempregados e os traballadores pobres. Primeiro, coa lingua pequena, despois nos relatorios dos think tank da sociedade decente e, por cabo, nos faladoiros radiofónicos e televisivos. Se é pola dereita, non tardaremos en volver ás leis de pobres, esmoleiros e vagabundos.

Descontados os pobres e a clase traballadora en precario, quedan as clases medias e a minoría poderosa. O «capitalismo de rostro humano» prometeu que todos iamos ser clase media. A bonanza económica esvaecería as fronteiras entre as vellas clases e cerraría o abano entre os que máis tiñan e os que menos posuían. O imperio das clases medias era un dos finais felices do capitalismo popular que máis lle gustaba a Tony Blair e aos apóstolos da Terceira Vía.

Agora a crise canibaliza ás clases medias e demedia a súa riqueza e benestar. Alguén botou as contas. En 2009 correspondíalle ás clases medias o 60% do consumo mundial. En 2030 será tan só o 30%. Funcionarios, mestres, investigadores ou persoal sanitario…  sofren as consecuencias das políticas de adelgazamento do gasto público. A política de mega-recortes do PP damnifica ás clases medias despois sacrificar ás clases menos que medias.

A dereita mol e a socialdemocracia light lamentan o maltrato que a crise lles está dando e cren que hai que centrarse na protección das clases medias e esquecerse de todas as demais clases empobrecidas. Hai quen pensa que solución á crise pasa por un pacto das clases medias coas clases altas para transferir os custes aos desherdados do último terzo.

Está estratexia macera en corporativismo e darwinismo social. E consagra a desigualdade. Non hai para todos, quéixanse. Alguén ten que perder. E de perder, conclúen cinicamente, deberán perder os de sempre. O goberno perfecto do Pacto de Darwin para a salvación das clases medias sería unha feliz e gran coalición entre o PP e o PSOE.

Afortunadamente, para as clases medias demediadas hai outra alternativa. Sinalouna Jorge Riechmann: «Os que aínda temos as necesidades cubertas, dispoñemos dunha marxe de pensamento e acción que permitiría derrubar o sistema que crea pobres e se nutre de pobres; e sería criminal desbaldir esa marxe».

Cando máis ennegrece a crise, toca elixir entre o final feliz para as clases medias que vocean os propagandistas do novo darwinismo ou facer posible a solidariedade como materia imprescindible para defender a igualdade e as nosas liberdades. A vacina contra o «sálvese quen poida» é a solidariedade.

Miñas donas e meus señores de clase media, pénseno ben… sería criminal equivocarse de bando. En caso de dúbida, esquézanse dos acólitos neoconservadores de Darwin e acorden facer alianza co común dos mortais.

 

Disparando aos reloxos 2 | Disimulen #21, 11 de marzo de 2013

» Escoitar Disimulen #21

 

Talking With The Taxman About Poetry (1)

 

La lógica cultural del capitalismo tardío

[...]

3

Los pobres

no pueden permitirse una depresión:

cuando no están cubiertas ni las necesidades básicas

hay cosas más importantes en que pensar

Y quienes sí las tenemos cubiertas

no debemos permitirnos una depresión:

somos nosotros los que disfrutamos del margen

de pensamiento y acción que permitiría

derribar el sistema que crea pobres y se nutre de pobres

y sería criminal

malbaratar ese margen

Jorge Riechmann,  El común de los mortales

Antagonistas e siameses

Na Guerra Fría, os enxeñeiros do terror deseñaron un escenario de supervivencia imposible. Chamáronlle Destrución Mutua Asegurada. A agresión nuclear dunha das superpotencias tería como resposta automática un apocalíptico contraataque que arrasaría a nación agresora.

Cancelábase así a lóxica milenaria da guerra. Sempre houbo vencedores e vencidos. Os casos bélicos menos contundentes saldábanse con vitorias pírricas ou derrotas doces. A guerra nuclear, pola contra, prometía un desenlace onde todos resultarían derrotados. A Destrución Mutua aseguraba un equilibrio de terror que era beneficioso para as dúas superpotencias. Axudaba a consolidar o dominio de cada quen na súa área de influencia. E todos felices. Chamaron Coexistencia Pacífica a este estado de felicidade aterrorizada.

Agora, a Guerra Fría é tan só un capítulo morto da historia da Humanidade, pero a súa lóxica bipolar prendeu con forza na nosa política, onde revive baixo a fórmula simplificadora do bipartidismo. A súa dialéctica redúceo todo a simple elección entre PP e PSOE. Fóra dos dous, non hai alternativa. Todo o demais é secundario ou residual.

Os dirixentes do PSOE están abducidos pola lóxica bipartidista de Guerra Fría. A Realpolitik, segundo a doutrina dominante en Ferraz, é binaria. A solución dos males do país é cousa de dous. O PSOE está cómodo na gaiola de ferro do bipartidismo. PP e PSOE ofrécense como irmáns siameses que comparten órganos vitais e que se necesitan mutuamente para garantir a súa supervivencia. Só así se explica a morna crítica do PSOE diante dos casos de corrupción e financiamento ilegal que apodrecen o Partido Popular.

Os papeis de Bárcenas certifican que as mañas dos Soprano reinan desde hai moito tempo en Génova 13. A credibilidade do PP acada mínimos históricos e Rajoy é un zombi que non atopa onde caer morto. De caer Rajoy, caerá só. O PSOE non fará nada por derrubalo. Temen que a liquidación da alternativa conservadora represente a súa propia liquidación. A pantasma da Destrución Mutua Asegurada sacrifica a vontade de cambio en Ferraz. É un novo triunfo da lóxica dos siameses.

Hai tempo que o PSOE decidiu inmolarse como opción socialdemócrata. A súa condición de proxecto alternativo derramouse. Hoxe é unha forza complementaria, correctora, mol e amable, dos excesos da dereita neocon. Canto máis avivece a crise da Segunda Restauración Borbónica máis dramática resulta a desorientación do Partido Socialista.

Para a saída da crise da Segunda Restauración, diante de nós, deséñanse catro escenarios.

Primeiro escenario. Continuísmo bipartidista. Ferraz optará por esperar e ver como o PP se coce só no caldo da corrupción. O PSOE confía en que o apodrecemento do PP creará as condicións de alternancia no Goberno. O relevo na Moncloa sería, na súa idea, condición suficiente para a rexeneración do sistema.

Segundo escenario. Reformismo gatopardiano. Se a situación resulta insostible, as forzas benpensantes e benestantes do Reino pedirán unha Gran Coalición que irmande a PP e PSOE. Algo haberá que cambiar para que todo siga como antes. Haberá renovación cosmética e relevos na dirección dos partidos para refrescar a súa credibilidade e consensos mínimos para conter o malestar cidadán.

Terceiro escenario. Segunda Transición. Coa procura dun consenso das forzas bipartidistas, ampliable aos nacionalismos gobernantes en Euskadi e Cataluña. Cun novo acomodo dos autogobernos na Constitución, mediante un federalismo asimétrico, cambios no sistema electoral e, mesmo, a remuda no trono coa coroación de Felipe VI.

Cuarto escenario. Apertura dun auténtico proceso constituínte. Radicalización democrática. Reformulación confederal do Estado. Institucionalización de políticas de defensa dos bens comúns. Saída republicana para a recuperación da soberanía cidadá.

Hai que disparar aos reloxos. A esquerda necesita un tempo novo. Precisa dun tempo constituínte, Cómpre comezar a preparar o futuro. Hai que evitar que o volvan elixir por nós.

Disparando aos reloxos 1 | Disimulen #17, Radio CUAC, 11 de febreiro de 2013

» Escoitar Disimulen #17