[Viñeta de Machiavelli de Don MacDonall]

 

Á carta non lle falta moito para cumprir cincocentos anos. Coa súa belleza, José Ángel Valente compuxo un donoso poema e incluíuno en La memoria y los signos. Pasa por ser unha das cartas máis fermosas das letras do Renacemento. Escribiuna na súa querida e odiada Florencia e datouna un 10 de decembro de 1513. Envíalla ao seu compadre, Francesco Vettori, daquela embaixador ante o Sumo Pontífice en Roma. Dallé conta de que está recluído na súa vila de San Casciano, despois de sufrir tortura e pasar pola cadea tras o fracaso dunha conxura contra os Medici.

Debúllalle ao amigo o timeline das súas xornadas: acordar co sol, supervisa a tala dun bosque e mediar nas retesías entre os leñadores. Baixo o brazo un libro deses que xa daquela eran clásicos e hoxe o seguen a ser con máis razóns e glorias: Dante ou Petrarca, Ovidio… A carón dunha fonte le as súas paixóns e amores, rememora os propios e entrégase aos seus pensamentos. Cara ao mediodía fai un alto na hospedería, indaga novas sobre a provincia entre os que están de paso. Xanta cos seus o pouco que lle deita na mesa unha pobre terra e un minguado patrimonio.

Coa primeira hora da tarde retorna ao parador onde fai parroquia co pousadeiro, cun carniceiro, cun muiñeiro e con dous panadeiros. Xoga as cartas e as damas entre disputas, ofensas, palabras inxuriosas e pobres apostas, un exercicio que, segundo declara, sérvelle, naquela sórdida mesquindade, para desbalorecer o cerebro e desafogarse da súa mala sorte. Na tardiña percorre as dúas millas que o arredan de San Casciano, muda as roupas de faena luxadas polas fatigas do día e, con mellores galas, escribe sobre as accións e razóns dos homes antigos. Durante catro horas confesa que non sente ningún aburrimento, esquece toda ambición, non teme á pobreza e non lle dá medo a morte. Da conversa cos antigos destila sabedorías sobre o poder coas que arma un opúsculo que titulará O Príncipe.

 

As cartas de Nicolás

Posted on

Outubro 1st, 2012

Category

Os nosos medios