Margaret Thatcher

Maggie is dead

[Non todo serán bágoas: How are you celebrating?]

 

Morreu Margaret Thatcher, pero a súa ideoloxía e herdanza política están máis vivas que cando ela almorzaba en Downing Street 10 e Ronald Reagan durmía na Ala Oeste da Casa Branca. O Archicapitalismo goberna o planeta coma nunca e o imperio dos mercados financeiros ameaza con esmagar toda resistencia democrática nunha Europa que asiste á deleiba da socialdemocracia e ao estertor do Estado de benestar. No apoxeo do thatcherismo, os Sex Pistols cantaban «There is no future in England’s dreaming», entrementres os neocons facían coros adoutrinando: «This is not alternative». A síndrome TINA atopou acomodo no Novo Laborismo de Tony Blair como un rebaixadísimo sucedáneo da socialdemocracia ao que lle acae a fórmula que  descubriu Vázquez Montalbán: o seu talante é pactar coa vítima o menos malo para o verdugo e a vítima.

Volvamos a Maggie. Cando celebrou o seu 80 aniversario, Roberto Fendt, vicepresidente do Instituto Liberal do Brasil, dedicoulle unha sentida homenaxe e resumiu a súa herdanza: «A lucidez e a firmeza de propósitos lhe granjearam um desses reconhecimentos raros ― a denominação de “tatcherismo” ao conjunto de políticas que pôs em prática: uma política fiscal de redução da carga fiscal combinada com menor despesa pública; um amplo programa de desregulamentação, para permitir que o setor privado retomasse a iniciativa tolhida pelo trabalhismo e tirasse o país do marasmo distributivista sem crescimento; uma política monetária calcada no reconhecer de que “a inflação é um fenômeno estritamente monetário” ― e usada com o propósito de erradicá-la; e um amplo programa de privatização dos gigantescos elefantes brancos das empresas estatais herdadas de décadas de visão trabalhista do mundo. Não é pouco.»

Non foi pouco porque Thatcher era moito, tanto que nin a interpretación fabulosa de Meryl Streep foi quen de humanizala en The Iron Lady. Nestes días de loito e relembranzas non faltará quen intente encontrar algún valor humanista, ou discretamente humano, en Margaret para enfrontala a Angela Merkel, a súa máis adiantada discípula neoliberal. Mellor que non pasen moito traballo porque nas dúas atopamos a mesma mensaxe (outra vez no retrouso de Sex Pistol): «There’s no future, no future, no future for you.» Se alguén quere amolar a Merkel e deixar a porta aberta á esperanza, é preferible lembrarlle o parrafeo que, en House of Cards, Ian Richardson lle dedica a Maggie mentres deita boca abaixo unha fotografía da Dama de Ferro: «Nada dura para sempre, mesmo ao reinado máis longo e brillante ten que chegarlle a súa fin algún día.»

Eu non chorarei por Margaret Thatcher, un día da miña vida quedei sen bágoas cando Roibeárd Gearóid Ó Seachnasaigh finou, aos 27 anos, no cárcere de Long Kesh tras 66 días de folga de fame.