Na asemblea extraordinaria de maio de 2009 quedou evidente a división do BNG, ao meu entender, en dous bloques (ApU e MGS) e (+Galiza e EI) case ao 50%; até o peche da asemblea do BNG este domingo 29 de xaneiro sentíame obrigado a manter o meu compromiso persoal de dar os pasos e o tempo necesario para que, de se non lograr a unidade, que si polo menos acadaramos unhas regras e practicas cotiás nas que todos e todas poderamos sentirnos incluídos. Estes case 3 anos e a propia asemblea desta fin de semana demostraron que este obxectivo esta hoxe moito máis lonxe incluso que no ano 2009.
Agora xa rematado ese tempo tócame reflexionar sobre que fago (facemos) no BNG, atopo dúas razóns de moita importancia para quedarme e cento delas para deixar o Bloque:
A primeira razón para quedarme é o forte convencemento de que Galiza e a esquerda necesita unha forza unitaria para parar á dereita, para impedir os despropósitos de Rajoy e Feijóo, e que a división polo menos a corto prazo só favorece ao Partido Popular.
A segunda razón é o bo traballo que están a facer moitos compañeiros e compañeiras en moitas das institucións onde temos presenza, en especial nos concellos nos que estamos gobernando, nos que estamos transformando a realidade; teño a sensación que irme agora é unha pequena traizón a toda a ilusión que poñen, aínda que en calquera caso os apoiarei, desde dentro ou desde fóra.
Polo outro lado en cambio atopo un cento de razóns para deixar o BNG, a primeira é a forte constatación de que a dirección actual do BNG non é incluínte; no 2009 saímos divididos e en vez de ter por primeiro obxectivo interno reducir as diferenzas que nos separaban, estes tres anos foron unha demostración de que as maiorías -con razón democráticas- podían acrecentar ás diferenzas (ideolóxicas, representativas ou formais). Por exemplo, pasamos dun reparto das cabezas de lista das 7 cidades de 4 para a UPG e 3 para o resto no 2009 a 6 para a UPG e 1 para +Galiza no 2010. As teses defendidas e aprobadas pola maioría nesta última asemblea tiñan por obxecto afondar nas diferenzas e en ningún caso reducir as mesmas.
O “novo” BNG -e digo novo por parecerse pouco ao da anterior asemblea ordinaria do 2006- non me convence e, o que é peor, creo que non convence a maioría dos antigos votantes e que dificilmente pode convencer a maioría dos galegos e galegas. A oferta que realiza é de oposición, de negación ás políticas do PP, pero sen alternativa de goberno, sen capacidade de transformación da sociedade, sen ilusión e, polo tanto, sen credibilidade. Este tipo de postulados son unha opción lexitima pero non son os meus e creo que tampouco gustarán a unha parte importante dos galegos e galegas que se cansan de esperar por un BNG forte e ilusionante e aos que ofrecemos un proxecto enferruxado.
Non me convence este “novo” BNG que en vez de intentar entender as razóns e achegar posicións cando hai discrepancias dalgún voceiro ou conxunto de alcaldes e alcaldesas prefire regular mediante unha emenda a comisión de garantías para limitar o dereito á discrepancia pública.
Tampouco acredito no xeito de relacionarse cos movementos sociais, é certo que no BNG nunca me sentín cómodo neste aspecto, non é algo novo pero creo que a distancia acrecentouse nos últimos meses, existe un abismo entre a miña posición e as posicións expresadas pola UPG sobre as ideas e movemento do 15M.
Será esta “a forza que Galiza precisa.” ¿??
Agora é tempo de reflexión, de valorar as actuacións post asemblea, é tempo de poñerme en “stand by”.
